باب توبه ( 1 ) 1 - از معاويه بن وهب كه شنيدم امام صادق ( ع ) مىفرمود : چون بنده توبهء نصوح كند ، خدا او را دوست دارد و در دنيا و آخرت بر او پرده پوشى كند ، من گفتم : چگونه پرده پوشى كند از او ؟ فرمود : هر چه از گناهان كه دو فرشته موكّل بر او برايش نوشته‌اند از يادشان ببرد و به اعضاى بدنش وحى كند كه گناهان او را نهان دارند و به هر تيكه‌اى از زمين وحى كند كه آنچه گناه به روى كرده است نهان ساز و در هنگام ملاقات او با خدا هيچ گواهى بر گناهانش اقامه نشود . ( 2 ) 2 - از محمد بن مسلم ، از امام باقر يا امام صادق ( ع ) در تفسير قول خدا عز و جل ( 275 سوره بقره ) : « پس هر كه را پندى آمد از طرف پروردگارش و دست باز گرفت ، از آن او است آنچه در پيش گرفته است » فرمود : موعظة توبه است . ( 3 ) 3 - از ابى الصباح كنانى ، گويد : از امام صادق ( ع ) پرسيدم از قول خدا عز و جل ( 8 سوره تحريم ) : « أيا آن كسانى كه گرويدند به خدا باز گرديد با توبهء نصوح » فرمود : يعنى بنده توبه كند از گناه و بدان باز نگردد .